De haven van Hammerfest

Hammerfest is een van de noordelijkste steden ter wereld heeft sinds 1789 stadsrechten. Ondanks gunstige omstandigheden zoals de ijsvrije haven, goede visgronden en een lang geleden verleende vrijstelling van belasting kwam de stad maar niet tot ontwikkeling. Pas de ‘Pomorhandel’ (handel over zee) met de Russische kust –Noorse vis tegen Russisch graan- bracht de ommekeer. Deze handel werd van levensbelang toen de Engelsen tijdens de Napoleontische oorlogen de scheepsverbindingen van Finnmark met het zuiden verhinderden en de bevolking alleen kon overleven door de graanleveringen uit Moermansk. Een poging van de Engelsen om in Hammerfest aan land te gaan mislukte. In deze tijd werd de stad de belangrijkste haven van Finnmark. De pelshandel en enkele poolexpedities die hiervandaan begonnen, verstevigden deze positie. In 1840 had de stad al 400 inwoners. Enkele catastrofale branden en stormen verwoestten de stad meerdere malen. Zij werd echter opnieuw opgebouwd en kreeg in 1891 als eerste stad in Noorwegen elektrische straatverlichting – een maatregel die geboren werd uit nood, want in de periode van 22 november tot 22 januari laat de zon zich hier niet zien. Hammerfest beleefde de grootste ramp toen de terugtrekkende Duitse troepen de stad op verschillende plaatsen in brand staken. Tegenwoordig leeft Hammerfest nog maar gedeeltelijk van de visvangst en de visindustrie. De olie-industrie is in de laatste jaren erg belangrijk geworden. Veel nieuwe huizen getuigen van de welvaart van de werknemers op de booreilanden. Het toerisme speelt echter ook een niet onbelangrijke rol.