Noordelijk Europa Cruise vanaf Hamburg naar Tromsø - 126483

De op één na grootste stad van Duitsland (met 1,8 miljoen inwoners) ligt aan de rivieren Elbe en Alster. Vanwege de ligging heeft Hamburg een dicht netwerk van waterwegen en heeft het zelfs meer bruggen dan Venetië! De Hanzestad is een van de belangrijkste economische centra van Duitsland vanwege de overzeese haven en het media- en cultuurcentrum. Deze stad van contrasten heeft een sterk ontwikkelde entertainmentcultuur die bezoekers uit de eerste hand kunnen ervaren in het legendarische St. Pauli gebied en in de vele muziekzalen en theaters van Hamburg. De 1200 jaar oude stad is geliefd bij cultuurliefhebbers.

Andere attracties zijn: de Michel Kirche, de haven, de Jungfernstieg, de Reeperbahn, de televisietoren, de dierentuin; Hagenbeck, het pakhuisgebied Speicherstadt, de Mönckebergstraße, de St. Jacobi-kerk en de vismarkt.

Afwisselende smalle fjorden, idyllisch verscholen dorpjes tussen de groene heuvels. Bergen is zowel het begin- als eindpunt van de bekende Hurtigruten-veerdienst tussen Bergen en Kirkenes en ligt dan ook vrijwel geheel aan het water. ‘De poort van de fjorden’ is gebouwd op zeven heuvels en heeft een gezellige sfeer. Het is één van de best bewaarde middeleeuwse vestigingen van Noorwegen en staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
De eerste huizen in het middeleeuwse centrum werden gebouwd op de noordelijke oude Hanzekade, de Bryggen. Het is een wirwar aan smalle straatjes en steegjes met oude houten huizen. Het is maar een kort ritje met de Fløibanen (kabelbaan) naar de 320 meter hoge bergtop Fløien voor een prachtig uitzicht. Struin rond op de gezellig drukke vismarkt, breng een bezoek aan één van de kunstmusea of geniet van de versgevangen vis in één van de restaurantjes van de binnenhaven Vågen.

De binnenstad van Ålesund werd in 1904 getroffen door een grote brand, waarbij 10.000 mensen alles kwijt raakten. De huizen zijn toen in Jugendstil herbouwd. Het verschil met andere Noorse steden is in één oogopslag duidelijk. U ziet er noch de oude houten huizen noch het functionele beton en glas, maar in plaats daarvan een verzameling trotse grijze en witte gevels, rijkversierd en bekroond met een woud van torentjes en pinakels. Het zijn draken en menselijke gezichten, neoclassicistische en namaak gotische gevels, decoratieve bloemen en zelfs een paar farao’s; het geheel lijkt gedecoreerd te zijn door een stel overambitieuze architecten. De stad is gebouwd op drie eilandjes aan de ingang van de Storfjord. De 100 kilometer lange Storfjord dringt met talrijke vertakkingen landinwaarts. De arm bij Linge en Eidsdal heet Norddalsfjord. Hellesylt ligt aan de Sunnylvsfjord. De aftakking hiervan naar het oosten is de Geirangerfjord. De inwoners verdienen hun brood met visvangst en het bereiden en exporteren van visconserven en diepvriesvis.

Brønnøysund is een idyllisch stadje waar zee en land elkaar ontmoeten. Het zijn de kerk en de visserij-, handels- en dienstverlenende bedrijven die Brønnøysund hebben gevormd. De naam van de stad komt van de talrijke fonteinen en bronnen die zeevarenden gebruikten. De stad is rond de eeuwwisseling gebouwd. Bekende attracties zijn de oude stad met zijn huizen uit de eeuwwisseling, de "Havngata", de "Bronnoy" kerk, het Svarthopen recreatiegebied, de "Hulebo" grotten bij Frokenosen en "Torghatten" - de berg met het gat.

De Svartisen-gletsjer ligt in het westen van Noorwegen. In het Duits betekent deze term "zwart ijs". Met zijn 370 km² is Svartisen de op één na grootste gletsjer van het land. Vanuit Mo i Rana kun je tochten maken naar Svartisen. Een hoogtepunt is het Østertal gletsjermeer, dat na een korte wandeling te bewonderen is. Het adembenemende landschap van "zwart ijs" trekt jaarlijks vele bezoekers van over de hele wereld en laat gegarandeerd een blijvende indruk achter.

Samen met Gravdal en Ballstad heeft Leknes de grootste visverwerkende bedrijven van dit gebied. Leknes ligt ca. 4 km.vanaf de aanlegplaats. De Lofoten is een eilandengroep die gescheiden door de Vestfjord, 80 km verwijderd is van het vasteland van Noorwegen. In totaal 60 rotsige eilanden waarvan de meeste niet bewoond zijn. De hoogste top reikt tot 1200 meter, maar de meeste eilanden liggen op zeeniveau. Het zachte klimaat is toch niet in staat om op de eilanden enige flora te doen ontstaan op de veelal rotsige bodem. Echter de woeste schoonheid van de natuur is reden genoeg voor een druk toeristisch bezoek. Bekend is dat tussen januari en eind april enorme scholen kabeljauw naar het zeegebied bij de Lofoten komen om daar kuit te schieten. Vandaar een vissersvloot van meer dan 3000 schepen die samen het grootste aandeel hebben bij het binnenhalen van de “buit” op de Lofotenbank in de vangstperiode. Daarom zijn er ook veel visverwerkende industrieën. De kabeljauw is een tot wel 40 kilo wegende en 80 cm lange vis die behoort tot de schelvisachtigen. In gedroogde toestand wordt deze vis stokvis genoemd. In eindeloze rijen hangen ze vervolgens te drogen in de wind. Een bijproduct is levertraan, maar ook vissticks en visfilets zijn tegenwoordig ‘in de markt’. De Lofoten heeft een lengte van bijna 200 km. Met uitzondering van het vlakke eiland Rost, bestaan ze uit grillige, dreigend uit de Westfjord oprijzende bergen, die tot een hoogte van 1000 m oprijzen. Ze zijn tot laat in de lente besneeuwd. Uniek zijn de vogelbergen en de vissershaventjes, omgeven door rotsen en bergen. Al in de 11de eeuw stuurden vikinghoofdmannen uit Trøndelag hun horigen naar deze eilanden voor de visvangst. In de 12de eeuw gaf koning Øystein opdracht om voor deze vissers zogeheten rorbuer te bouwen. In deze periode ontstonden ook de eerste grote nederzettingen en werden de eerste kerken gebouwd. Aan de kabeljauwvangst bij de Lofoten namen ook steeds vaker vrije boeren en vissers deel, voor wie toen vaste regels werden opgesteld. De landeigenaren wezen de nieuwe vissers hun visgronden toe en verhuurden hun ook de vissershutten voor een vast bedrag. Deze huur bedroeg 20 tot 30 vissen per dag. Bovendien moesten de pachters nog 2% van hun visvangst aan de landeigenaren afstaan, dezelfde hoeveelheid aan de kerk en 4% aan de staat. De vangst werd gedroogd of gezouten, door de arbeiders van de Hanze of van de Bergen-Trondheimse trust verzendklaar gemaakt en naar heel Europa verscheept. Doordat deze handelswaar zeer beperkt houdbaar was, waren de prijzen in het vangseizoen bijzonder laag – totdat J. Ippe in de 17de eeuw in Molde begon met het in zout houdbaar maken van de vis door ze te drogen (stok- of klipvis). Daardoor werd ook de conservering een taak voor de vissers en velen vestigden zich nu permanent op de Lofoten, waarbij ze overigens wel afhankelijke, leenplichtige vissers bleven. Hierin kwam pas in de 19de eeuw verandering, toen de visserij werd vrijgegeven. Een gevolg was echter ook de overbevissing van de wateren. Het zware werk van de Lofotenvissers in de arctische nachten heeft talrijke mythen, verhalen en liederen doen ontstaan. De bekendste daarvan heeft Johan Bojer in zijn roman De Lofotenvissers verwerkt. Veel vissers zijn nu gestopt met de visvangst en begonnen met visfarms, waar ze zalm en forel kweken. De daarvoor noodzakelijke vergunningen worden door de staat verstrekt, die er op let dat de omvang van het bedrijf beperkt blijft om zo het ontstaan van groet bedrijven te voorkomen. Typisch op de Lofoten zijn de vissershuisjes (rorbuer). Het zijn eenvoudige houten huisjes, gebouwd op de vaste wal, op de steiger of op de houten palen in het water. In zulke huisjes woonden vroeger de vissers die tijdelijk naar de Lofoten kwamen voor de duur van de trek van haring en kabeljauw. Deze vissershuisjes hebben een portaal voor het opbergen van het visgerei, een keukentje en een woonkamer met een paar kooien. Door het gebruik van grotere en snellere schepen zijn de rorbuer niet meer in gebruik. Nu worden ze, voorzien van water, licht, sanitair en verwarming, verhuurd aan sportieve, avontuurlijke toeristen.

Het kleine stadje Svolvaer is de belangrijkste stad op de Lofoten-eilanden en ligt op het eiland Vagan. De kleine vissershaven heeft 4.000 inwoners en een regelmatige veerbootverbinding. Bezoekers kunnen aan boord vissen met een echte Lofoten-vissnijder en vangen voornamelijk kabeljauw, schaaldieren en lythe.

De Trollfjord ligt in het noordwesten van Noorwegen en is een tak van de Raftsund die de Lofoten van Vesterålen scheidt. Geografisch gezien ligt het op de Lofoten, maar toch behoort het tot Vesterålen. Het geschil over de Trollfjord gaat ver terug in de geschiedenis en de fjord wordt door de bewoners van beide eilandengroepen nog steeds als een hoogtepunt van de betreffende regio beschouwd. De naam van de Trollfjord komt uit de Scandinavische mythologie, die sterk wordt beïnvloed door mythische wezens zoals de trollen. Tegenwoordig wordt de Trollfjord bezocht door talloze cruiseschepen. Het biedt bezoekers een spectaculair en onovertroffen uitzicht.

Het kleine stadje Stokmarknes ligt in het noordwesten van het land op de Vesterålen-archipel. Stokmarknes wordt beschouwd als de geboorteplaats van de Hurtigruten. In het stadje werd in 1881 de rederij Vesteraalens Dampskibsselskap opgericht. U kunt het Hurtigruten-huis en het bijbehorende museum bezoeken, evenals een ontmanteld schip van de Hurtigruten-vloot, de MS Finnmarken.

Tromsø is internationaal bekend dankzij vele poolexpedities. Een aanzienlijk deel van de bevolking bestaat uit studenten, omdat hier de meest noordelijke universiteit ter wereld gevestigd is. Tromsø ligt namelijk op 69º 39’ noorderbreedte op een eiland midden in het Balsfjord. De stad is door een hoge imponerende brug met het vasteland verbonden en door een tweede brug met de eilanden Kvaløya en Ringvassøya. Ondanks dat het zo noordelijk gelegen is, heeft het een gunstig klimaat dankzij de Golfstroom. Bezienswaardigheden in deze Vikingstad zijn onder meer de Tromsdal-kerk, ookwel de ‘IJszeekathedraal’ (Ishavskathedral) genoemd, en het Bymuseum waar u meer te weten kunt komen over de stadsgeschiedenis en poolexpedities. Wilt u nog meer weten over de ontdekking van het Hoge Noorden? Vergeet dan ook niet Polaria en het Polarmuseum te bezoeken waar onder andere een film over Spitsbergen te zien is.