Noordelijk Europa Cruise vanaf Bremerhaven naar Bremerhaven - 123797

In Bremerhaven domineert de scheepsbouw en vooral de visserij en handel. Hier is ook de grootste aaneengesloten containerterminal van Europa. Bremerhaven ligt 65 kilometer noordelijk van Bremen, maar het hoort wel degelijk bij Bremen. Politiek gezien zijn ze één in het parlement van de deelstaat Bremen, de kleinste van Duitsland. In Bremen ligt de nadruk op de scheepvaart, de handel en de industrie, en zeker ook op het toerisme. Het ligt aan de Weser die via de Duitse Bucht uitstroomt in de Noordzee. De mensen in de stad houden zich vaak direct of indirect bezig met o.a. machine- of textielindustrie, op de scheepswerven, bij de olieraffinaderijen enz. Het is, na Hamburg, de belangrijkste haven van Duitsland. De Zeevaartschool is hier dus zeker op zijn plaats. Bremen is het centrum van de koffie-import en u vindt er dus vele koffiebranderijen. Ook Beck bier wordt in Bremen gebrouwen. In de 13de eeuw werd Bremen in de rij van Hanzesteden opgenomen, waarna de stad uitgroeide tot één van de machtigste leden.

Afwisselende smalle fjorden, idyllisch verscholen dorpjes tussen de groene heuvels. Bergen is zowel het begin- als eindpunt van de bekende Hurtigruten-veerdienst tussen Bergen en Kirkenes en ligt dan ook vrijwel geheel aan het water. ‘De poort van de fjorden’ is gebouwd op zeven heuvels en heeft een gezellige sfeer. Het is één van de best bewaarde middeleeuwse vestigingen van Noorwegen en staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
De eerste huizen in het middeleeuwse centrum werden gebouwd op de noordelijke oude Hanzekade, de Bryggen. Het is een wirwar aan smalle straatjes en steegjes met oude houten huizen. Het is maar een kort ritje met de Fløibanen (kabelbaan) naar de 320 meter hoge bergtop Fløien voor een prachtig uitzicht. Struin rond op de gezellig drukke vismarkt, breng een bezoek aan één van de kunstmusea of geniet van de versgevangen vis in één van de restaurantjes van de binnenhaven Vågen.

Nordfjordeid ligt aan de noordoostelijke arm van de majestueuze Nordfjord en is een perfecte uitvalsbasis om de regio te verkennen. Een van de belangrijkste trekpleisters in de omgeving is de adembenemende Geirangerfjord, een UNESCO-werelderfgoedlocatie die bezoekers van over de hele wereld aantrekt. Daarnaast ligt de indrukwekkende Briksdalsbreen-gletsjer, een van de bekendste takken van de Jostedalsbreen-gletsjer, op korte afstand.

Het ruige en ongerepte fjordenlandschap rondom Nordfjordeid biedt een breed scala aan activiteiten. Wandelaars en mountainbikers, van jong tot oud, kunnen genieten van talloze routes door de spectaculaire natuur. Of u nu op zoek bent naar avontuur of rust, Nordfjordeid en haar omgeving zullen u zeker betoveren.

Molde is na de Duitse bombardementen in 1940 in moderne stijl herbouwd. Het noemt zich rozenstad omdat er, door de beschutte ligging, veel rozen groeien. Rond de beboste eilandjes kunnen watersporters hun hart ophalen. Het aantrekkelijkste van de stad is wel het uitzicht op de 87 besneeuwde bergtoppen van Sunnmøre aan de andere kant van het water. Verder is Molde vooral interessant vanwege de bezienswaardigheden in de buurt, zoals Åverøy waarvan archeologen denken dat het de eerste nederzetting na de laatste ijstijd is. Er wordt in Molde jaarlijks in juli een internationaal jazzfestival gehouden.

Ten noorden van de poolcirkel ligt de kleine Noorse stad en gemeente met dezelfde naam, Narvik. Er zijn twee kleine musea in Narvik die zich bezighouden met de geschiedenis van de regio. Het hoogtepunt is echter de kabelbaan, waarmee je de berg kunt beklimmen die hoog boven de stad uittorent. Van daaruit krijg je een prachtig uitzicht over Narvik en het omringende landschap.

Samen met Gravdal en Ballstad heeft Leknes de grootste visverwerkende bedrijven van dit gebied. Leknes ligt ca. 4 km.vanaf de aanlegplaats. De Lofoten is een eilandengroep die gescheiden door de Vestfjord, 80 km verwijderd is van het vasteland van Noorwegen. In totaal 60 rotsige eilanden waarvan de meeste niet bewoond zijn. De hoogste top reikt tot 1200 meter, maar de meeste eilanden liggen op zeeniveau. Het zachte klimaat is toch niet in staat om op de eilanden enige flora te doen ontstaan op de veelal rotsige bodem. Echter de woeste schoonheid van de natuur is reden genoeg voor een druk toeristisch bezoek. Bekend is dat tussen januari en eind april enorme scholen kabeljauw naar het zeegebied bij de Lofoten komen om daar kuit te schieten. Vandaar een vissersvloot van meer dan 3000 schepen die samen het grootste aandeel hebben bij het binnenhalen van de “buit” op de Lofotenbank in de vangstperiode. Daarom zijn er ook veel visverwerkende industrieën. De kabeljauw is een tot wel 40 kilo wegende en 80 cm lange vis die behoort tot de schelvisachtigen. In gedroogde toestand wordt deze vis stokvis genoemd. In eindeloze rijen hangen ze vervolgens te drogen in de wind. Een bijproduct is levertraan, maar ook vissticks en visfilets zijn tegenwoordig ‘in de markt’. De Lofoten heeft een lengte van bijna 200 km. Met uitzondering van het vlakke eiland Rost, bestaan ze uit grillige, dreigend uit de Westfjord oprijzende bergen, die tot een hoogte van 1000 m oprijzen. Ze zijn tot laat in de lente besneeuwd. Uniek zijn de vogelbergen en de vissershaventjes, omgeven door rotsen en bergen. Al in de 11de eeuw stuurden vikinghoofdmannen uit Trøndelag hun horigen naar deze eilanden voor de visvangst. In de 12de eeuw gaf koning Øystein opdracht om voor deze vissers zogeheten rorbuer te bouwen. In deze periode ontstonden ook de eerste grote nederzettingen en werden de eerste kerken gebouwd. Aan de kabeljauwvangst bij de Lofoten namen ook steeds vaker vrije boeren en vissers deel, voor wie toen vaste regels werden opgesteld. De landeigenaren wezen de nieuwe vissers hun visgronden toe en verhuurden hun ook de vissershutten voor een vast bedrag. Deze huur bedroeg 20 tot 30 vissen per dag. Bovendien moesten de pachters nog 2% van hun visvangst aan de landeigenaren afstaan, dezelfde hoeveelheid aan de kerk en 4% aan de staat. De vangst werd gedroogd of gezouten, door de arbeiders van de Hanze of van de Bergen-Trondheimse trust verzendklaar gemaakt en naar heel Europa verscheept. Doordat deze handelswaar zeer beperkt houdbaar was, waren de prijzen in het vangseizoen bijzonder laag – totdat J. Ippe in de 17de eeuw in Molde begon met het in zout houdbaar maken van de vis door ze te drogen (stok- of klipvis). Daardoor werd ook de conservering een taak voor de vissers en velen vestigden zich nu permanent op de Lofoten, waarbij ze overigens wel afhankelijke, leenplichtige vissers bleven. Hierin kwam pas in de 19de eeuw verandering, toen de visserij werd vrijgegeven. Een gevolg was echter ook de overbevissing van de wateren. Het zware werk van de Lofotenvissers in de arctische nachten heeft talrijke mythen, verhalen en liederen doen ontstaan. De bekendste daarvan heeft Johan Bojer in zijn roman De Lofotenvissers verwerkt. Veel vissers zijn nu gestopt met de visvangst en begonnen met visfarms, waar ze zalm en forel kweken. De daarvoor noodzakelijke vergunningen worden door de staat verstrekt, die er op let dat de omvang van het bedrijf beperkt blijft om zo het ontstaan van groet bedrijven te voorkomen. Typisch op de Lofoten zijn de vissershuisjes (rorbuer). Het zijn eenvoudige houten huisjes, gebouwd op de vaste wal, op de steiger of op de houten palen in het water. In zulke huisjes woonden vroeger de vissers die tijdelijk naar de Lofoten kwamen voor de duur van de trek van haring en kabeljauw. Deze vissershuisjes hebben een portaal voor het opbergen van het visgerei, een keukentje en een woonkamer met een paar kooien. Door het gebruik van grotere en snellere schepen zijn de rorbuer niet meer in gebruik. Nu worden ze, voorzien van water, licht, sanitair en verwarming, verhuurd aan sportieve, avontuurlijke toeristen.

De haven van Harstad ligt op Hinnoya, de grootste van de Noorse eilanden. Hier vindt in juni het Norwegian Northern Festival plaats, de 'cultuurweek'. Bezienswaardigheden zijn onder meer: het openluchtmuseum "Lundesnes", Elgsnes, de grotschilderingen op Kjeoya, de middeleeuwse kerk in Trondenes, de Tjeldsund-brug, de kerk in Harstad (gebouwd in 1966) en het uitkijkpunt "Aunfjell" ten zuiden van Harstad.

De binnenstad van Ålesund werd in 1904 getroffen door een grote brand, waarbij 10.000 mensen alles kwijt raakten. De huizen zijn toen in Jugendstil herbouwd. Het verschil met andere Noorse steden is in één oogopslag duidelijk. U ziet er noch de oude houten huizen noch het functionele beton en glas, maar in plaats daarvan een verzameling trotse grijze en witte gevels, rijkversierd en bekroond met een woud van torentjes en pinakels. Het zijn draken en menselijke gezichten, neoclassicistische en namaak gotische gevels, decoratieve bloemen en zelfs een paar farao’s; het geheel lijkt gedecoreerd te zijn door een stel overambitieuze architecten. De stad is gebouwd op drie eilandjes aan de ingang van de Storfjord. De 100 kilometer lange Storfjord dringt met talrijke vertakkingen landinwaarts. De arm bij Linge en Eidsdal heet Norddalsfjord. Hellesylt ligt aan de Sunnylvsfjord. De aftakking hiervan naar het oosten is de Geirangerfjord. De inwoners verdienen hun brood met visvangst en het bereiden en exporteren van visconserven en diepvriesvis.

In Bremerhaven domineert de scheepsbouw en vooral de visserij en handel. Hier is ook de grootste aaneengesloten containerterminal van Europa. Bremerhaven ligt 65 kilometer noordelijk van Bremen, maar het hoort wel degelijk bij Bremen. Politiek gezien zijn ze één in het parlement van de deelstaat Bremen, de kleinste van Duitsland. In Bremen ligt de nadruk op de scheepvaart, de handel en de industrie, en zeker ook op het toerisme. Het ligt aan de Weser die via de Duitse Bucht uitstroomt in de Noordzee. De mensen in de stad houden zich vaak direct of indirect bezig met o.a. machine- of textielindustrie, op de scheepswerven, bij de olieraffinaderijen enz. Het is, na Hamburg, de belangrijkste haven van Duitsland. De Zeevaartschool is hier dus zeker op zijn plaats. Bremen is het centrum van de koffie-import en u vindt er dus vele koffiebranderijen. Ook Beck bier wordt in Bremen gebrouwen. In de 13de eeuw werd Bremen in de rij van Hanzesteden opgenomen, waarna de stad uitgroeide tot één van de machtigste leden.