Noordelijk Europa Cruise vanaf Travemünde naar Hamburg - 114480

Travemünde is een district van Lübeck en is gelegen in Noord-Duitsland. Historische huizen en prachtige zandstranden vormen het beeld van deze badplaats aan de Oostzee.

Olden, een pittoresk dorpje in de Noorse gemeente Stryn, ligt aan het begin van de indrukwekkende Nordfjord, met zijn lengte van 110 km een van de langste fjorden van Noorwegen. Dit charmante plaatsje, gelegen in de Ooldedalen vallei, biedt niet alleen een rijke geschiedenis met twee houten kerken – waaronder het oude kerkje uit 1759 – maar is ook een toegangspoort tot enkele van de meest spectaculaire natuurwonderen van het land.

Dé attractie in de omgeving is zonder twijfel de Jostedalsgletsjer, de grootste gletsjer van Europa. Slechts enkele kilometers buiten Olden strekt deze gigantische ijskap zich uit over een oppervlakte van maar liefst 1.000 km², met een lengte van 100 km en een dikte van ongeveer 400 meter. Dit indrukwekkende natuurfenomeen, een overblijfsel uit de ijstijd, bedekt nog steeds vele verborgen bergtoppen en bereikt hoogtes tot bijna 2.000 meter. Voor de avontuurlijke reiziger biedt de nabijgelegen Briksdalbreen, een zijarm van de Jostedalsgletsjer, een geliefde plek voor hikes door het adembenemende landschap. Olden is de perfecte bestemming voor iedereen die de overweldigende schoonheid van Noorwegen wil ervaren.

Molde is na de Duitse bombardementen in 1940 in moderne stijl herbouwd. Het noemt zich rozenstad omdat er, door de beschutte ligging, veel rozen groeien. Rond de beboste eilandjes kunnen watersporters hun hart ophalen. Het aantrekkelijkste van de stad is wel het uitzicht op de 87 besneeuwde bergtoppen van Sunnmøre aan de andere kant van het water. Verder is Molde vooral interessant vanwege de bezienswaardigheden in de buurt, zoals Åverøy waarvan archeologen denken dat het de eerste nederzetting na de laatste ijstijd is. Er wordt in Molde jaarlijks in juli een internationaal jazzfestival gehouden.

Samen met Gravdal en Ballstad heeft Leknes de grootste visverwerkende bedrijven van dit gebied. Leknes ligt ca. 4 km.vanaf de aanlegplaats. De Lofoten is een eilandengroep die gescheiden door de Vestfjord, 80 km verwijderd is van het vasteland van Noorwegen. In totaal 60 rotsige eilanden waarvan de meeste niet bewoond zijn. De hoogste top reikt tot 1200 meter, maar de meeste eilanden liggen op zeeniveau. Het zachte klimaat is toch niet in staat om op de eilanden enige flora te doen ontstaan op de veelal rotsige bodem. Echter de woeste schoonheid van de natuur is reden genoeg voor een druk toeristisch bezoek. Bekend is dat tussen januari en eind april enorme scholen kabeljauw naar het zeegebied bij de Lofoten komen om daar kuit te schieten. Vandaar een vissersvloot van meer dan 3000 schepen die samen het grootste aandeel hebben bij het binnenhalen van de “buit” op de Lofotenbank in de vangstperiode. Daarom zijn er ook veel visverwerkende industrieën. De kabeljauw is een tot wel 40 kilo wegende en 80 cm lange vis die behoort tot de schelvisachtigen. In gedroogde toestand wordt deze vis stokvis genoemd. In eindeloze rijen hangen ze vervolgens te drogen in de wind. Een bijproduct is levertraan, maar ook vissticks en visfilets zijn tegenwoordig ‘in de markt’. De Lofoten heeft een lengte van bijna 200 km. Met uitzondering van het vlakke eiland Rost, bestaan ze uit grillige, dreigend uit de Westfjord oprijzende bergen, die tot een hoogte van 1000 m oprijzen. Ze zijn tot laat in de lente besneeuwd. Uniek zijn de vogelbergen en de vissershaventjes, omgeven door rotsen en bergen. Al in de 11de eeuw stuurden vikinghoofdmannen uit Trøndelag hun horigen naar deze eilanden voor de visvangst. In de 12de eeuw gaf koning Øystein opdracht om voor deze vissers zogeheten rorbuer te bouwen. In deze periode ontstonden ook de eerste grote nederzettingen en werden de eerste kerken gebouwd. Aan de kabeljauwvangst bij de Lofoten namen ook steeds vaker vrije boeren en vissers deel, voor wie toen vaste regels werden opgesteld. De landeigenaren wezen de nieuwe vissers hun visgronden toe en verhuurden hun ook de vissershutten voor een vast bedrag. Deze huur bedroeg 20 tot 30 vissen per dag. Bovendien moesten de pachters nog 2% van hun visvangst aan de landeigenaren afstaan, dezelfde hoeveelheid aan de kerk en 4% aan de staat. De vangst werd gedroogd of gezouten, door de arbeiders van de Hanze of van de Bergen-Trondheimse trust verzendklaar gemaakt en naar heel Europa verscheept. Doordat deze handelswaar zeer beperkt houdbaar was, waren de prijzen in het vangseizoen bijzonder laag – totdat J. Ippe in de 17de eeuw in Molde begon met het in zout houdbaar maken van de vis door ze te drogen (stok- of klipvis). Daardoor werd ook de conservering een taak voor de vissers en velen vestigden zich nu permanent op de Lofoten, waarbij ze overigens wel afhankelijke, leenplichtige vissers bleven. Hierin kwam pas in de 19de eeuw verandering, toen de visserij werd vrijgegeven. Een gevolg was echter ook de overbevissing van de wateren. Het zware werk van de Lofotenvissers in de arctische nachten heeft talrijke mythen, verhalen en liederen doen ontstaan. De bekendste daarvan heeft Johan Bojer in zijn roman De Lofotenvissers verwerkt. Veel vissers zijn nu gestopt met de visvangst en begonnen met visfarms, waar ze zalm en forel kweken. De daarvoor noodzakelijke vergunningen worden door de staat verstrekt, die er op let dat de omvang van het bedrijf beperkt blijft om zo het ontstaan van groet bedrijven te voorkomen. Typisch op de Lofoten zijn de vissershuisjes (rorbuer). Het zijn eenvoudige houten huisjes, gebouwd op de vaste wal, op de steiger of op de houten palen in het water. In zulke huisjes woonden vroeger de vissers die tijdelijk naar de Lofoten kwamen voor de duur van de trek van haring en kabeljauw. Deze vissershuisjes hebben een portaal voor het opbergen van het visgerei, een keukentje en een woonkamer met een paar kooien. Door het gebruik van grotere en snellere schepen zijn de rorbuer niet meer in gebruik. Nu worden ze, voorzien van water, licht, sanitair en verwarming, verhuurd aan sportieve, avontuurlijke toeristen.

Het is de hoofdplaats van het eilandje Maeroya (het Magere Eiland) en is de poort naar de Noordkaap, die slechts 34 kilometer van Honningsvåg verwijderd is. Hier wordt de vis gezouten, gedroogd, ingevroren en tot meel verwerkt. Hier bevindt zich ook het Nordkapp Lokalmuseum. De Noordkaap is het meest noordelijke punt van Europa. De ontdekker van de Kaap is de Engelsman Richard Chanceller die in de 16de eeuw om de meest noordelijke punt van Noorwegen voer. De Noordkaap (Nordkapp) ligt op 71° 10’21 en bestaat uit de steile noordelijke heling van Magerøy. Het bezoekerscentrum van de Noordkaap is in een uur vanuit Honningsvåg via een goede weg te bereiken. Let goed op, want de kans is groot dat u onderweg enige rendieren zult zien. De donkere, gegroefde leisteenrots rijst tot 307 meter hoogte op uit de Noordelijke IJszee. Bij helder weer ziet u de zon om middernacht opkomen zonder dat deze onder is gegaan. Op dit punt staat u 500 kilometer binnen de Poolcirkel en is de Noordpool ca. 2.100 km verwijderd.

Het is de hoofdplaats van het eilandje Maeroya (het Magere Eiland) en is de poort naar de Noordkaap, die slechts 34 kilometer van Honningsvåg verwijderd is. Hier wordt de vis gezouten, gedroogd, ingevroren en tot meel verwerkt. Hier bevindt zich ook het Nordkapp Lokalmuseum. De Noordkaap is het meest noordelijke punt van Europa. De ontdekker van de Kaap is de Engelsman Richard Chanceller die in de 16de eeuw om de meest noordelijke punt van Noorwegen voer. De Noordkaap (Nordkapp) ligt op 71° 10’21 en bestaat uit de steile noordelijke heling van Magerøy. Het bezoekerscentrum van de Noordkaap is in een uur vanuit Honningsvåg via een goede weg te bereiken. Let goed op, want de kans is groot dat u onderweg enige rendieren zult zien. De donkere, gegroefde leisteenrots rijst tot 307 meter hoogte op uit de Noordelijke IJszee. Bij helder weer ziet u de zon om middernacht opkomen zonder dat deze onder is gegaan. Op dit punt staat u 500 kilometer binnen de Poolcirkel en is de Noordpool ca. 2.100 km verwijderd.

Bodø is voor Noord-Noorwegen een belangrijke plaats. De ligging pal aan zee is gunstig voor de handel, het toerisme en de industrie.
Net als Narvik, dat wat noordelijker ligt, is de geschiedenis van recente datum. In 1816 werden de stadsrechten verleend. Na 1850 begon de sterke groei als vissersplaats. In 1940 werden hier door de Duitsers meerdere bombardementen uitgevoerd en werd er veel verwoest. Dat is dan ook de reden dat er niet veel bezienswaardigheden zijn.

Deze stad biedt niet alleen oude cultuur, maar ook een rijk cultureel leven variërend van caféconcerten tot de beroemde Domconcerten in de St. Olafsweek. Het gebied rond de Trondheimfjord heet Trondelag, met in het centrum de eerste Noorse hoofdstad Trondheim. De stad heeft een breed scala van economische activiteiten. De pedagogische en de technische hogeschool fuseerden in 1969 tot universiteit.  De ‘oude’ jonge stad, zoals ze zich graag noemt, biedt niet alleen historische bezienswaardigheden, maar heeft ook een rijk cultureel leven. Men kan zelfs midden in de stad op zalm vissen. Tegenwoordig is Trondheim de 3de stad van Noorwegen en hoofdstad van de provincie Trondelag. In 1997 heeft de stad haar 1000-jarige jubileum gevierd. De vruchtbare vlaktes langs de kust gaan vloeiend over in alpinebergen. In het zuiden vormt het nationale park Dovrefjell, het op één na hoogste berggebied van Noord-Europa, de zuidgrens van deze regio. De Trondheimsfjord verdeelt de regio in de provincies Sor- en Nord-Trondelag. Sor-Trondelag wordt vooral gekenmerkt door het Dovrefjell en de oude, in de bergen gelegen, mijnbouwstad Roros - in zijn geheel een uniek cultureel monument. Het belangrijkste dal van Nord-Trondelag is het Namdal, waardoor de bekende zalmrivier van Noorwegen, de Namsen, stroomt.

De binnenstad van Ålesund werd in 1904 getroffen door een grote brand, waarbij 10.000 mensen alles kwijt raakten. De huizen zijn toen in Jugendstil herbouwd. Het verschil met andere Noorse steden is in één oogopslag duidelijk. U ziet er noch de oude houten huizen noch het functionele beton en glas, maar in plaats daarvan een verzameling trotse grijze en witte gevels, rijkversierd en bekroond met een woud van torentjes en pinakels. Het zijn draken en menselijke gezichten, neoclassicistische en namaak gotische gevels, decoratieve bloemen en zelfs een paar farao’s; het geheel lijkt gedecoreerd te zijn door een stel overambitieuze architecten. De stad is gebouwd op drie eilandjes aan de ingang van de Storfjord. De 100 kilometer lange Storfjord dringt met talrijke vertakkingen landinwaarts. De arm bij Linge en Eidsdal heet Norddalsfjord. Hellesylt ligt aan de Sunnylvsfjord. De aftakking hiervan naar het oosten is de Geirangerfjord. De inwoners verdienen hun brood met visvangst en het bereiden en exporteren van visconserven en diepvriesvis.

Aan het einde van het mooie Hardangerfjord ligt het dorpje Eidfjord. Het is een klein dorp maar het is wel een van de rijkste dorpen van Noorwegen. Dit komt o.a. door de uitgebreide mogelijkheden voor de elektriciteit- productie maar ook ligt hier het grootste nationaal park van Noorwegen namelijk het Hardangervidda.

De op één na grootste stad van Duitsland (met 1,8 miljoen inwoners) ligt aan de rivieren Elbe en Alster. Vanwege de ligging heeft Hamburg een dicht netwerk van waterwegen en heeft het zelfs meer bruggen dan Venetië! De Hanzestad is een van de belangrijkste economische centra van Duitsland vanwege de overzeese haven en het media- en cultuurcentrum. Deze stad van contrasten heeft een sterk ontwikkelde entertainmentcultuur die bezoekers uit de eerste hand kunnen ervaren in het legendarische St. Pauli gebied en in de vele muziekzalen en theaters van Hamburg. De 1200 jaar oude stad is geliefd bij cultuurliefhebbers.

Andere attracties zijn: de Michel Kirche, de haven, de Jungfernstieg, de Reeperbahn, de televisietoren, de dierentuin; Hagenbeck, het pakhuisgebied Speicherstadt, de Mönckebergstraße, de St. Jacobi-kerk en de vismarkt.