Kepez in Turkije

Highlights

Kepez is een Turks kustplaatsje en toegangspoort tot Çanakkale.

Çanakkale is de hoofdstad van de gelijknamige provincie, Çanakkale in Turkije. De stad zelf heeft 80.000 inwoners en met de districten en dorpen samen heeft het 104.000 inwoners.

Geschiedenis

Vroeger was de hoofdstad van de provincie Biga maar na de overwinningen in Çanakkale van het Turkse leger bij de slag om Gallipoli is de hoofdstad Çanakkale geworden.

Cultuur

In de loop van de geschiedenis is Çanakkale door vele volkeren bewoond, dat zie je ook bij gebouwen in de stad en de leefstijl in de stad. Vanaf de jaren '70 is Turkije begonnen met investeringen in de stad en zo is de stad met grote snelheid begonnen met te moderniseren. De handel in de stad bloeide en het uitzicht in de stad was verbeterd.

Tegenwoordig is Çanakkale een van de modernste steden in Turkije. Met brede stoepen, propere straten en pleinen en moderne gebouwen is de stad een voorbeeld voor de andere.

Er zijn verschillende bevolkingsgroepen in de stad, ondanks dit hebben de inwoners altijd in vrede geleefd. De verschillen blijken uit de verschillende dialecten ,klederdracht enz. De keuken van de streek is bekend vanwege de kazen, wijnen, olijven, vis en andere lekkernijen. De antieke stad Troje is ook in de streek ontdekt.

Troje

De stad Troje (Grieks: Troía (Myceens to-ro-ja (?), Τροία, of Τροίη, Υρωΐα) / Ílion Ἴλιον; Latijn: Troia / Ilium; Turks: Truva; Hettitisch: Taruisa / Wilusha) was lange tijd alleen bekend uit verhalen in de mythologie, zoals de oude Griekse heldendichten Ilias en Odyssee van Homerus en het Latijnse heldendicht Aeneïs van Vergilius.

Troje (het huidige Hissarlik) lag bijzonder strategisch in het noordwesten van het huidige Turkije aan de Dardanellen. De Dardanellen verbindt de Egeïsche Zee met de Zee van Marmara. De zee kwam tot dicht bij de benedenstad en men was er verzekerd van een harde betrouwbare wind voor handelsschepen.

Wel is er altijd een zekere mate van twijfel geweest of het opgegraven Troje wel groot genoeg was voor het Troje van de Griekse schrijvers. Waar Homerus Troje en Ilion als één stad beschouwt zijn er andere schrijvers die dat niet doen. Als Homerus het verkeerd voor had, dan ligt er, ofwel op een andere plaats aan de Dardanellen, ofwel verder weg, nog een tweede, mogelijk groter Ilium/Troje.

Archeologie

Alhoewel Heinrich Schliemann meestal gezien wordt als de vinder van Troje, waren er enkele 'archeologen' voor hem geweest. Allereerst was er Charles McLaren die in 1822 al de suggestie wekte dat hij in Hissarlik de mogelijke locatie van Troje had gevonden. De geleerden in die tijd hechtten niet veel waarde aan zijn observaties, omdat zij ervan overtuigd waren dat de klassieke werken over Troje fictie waren.

Heinrich Schliemann, naar eigen zeggen op basis van de Ilias, maar waarschijnlijk beïnvloed door Frank Calvert, begon in 1870 de opgravingen in de heuvel Hissarlik, en vond daar het oude Troje. In die tijd stond de archeologie echter nog in de kinderschoenen; de uiterst zorgvuldige opgravingstechnieken, waardoor deze wetenschap vandaag gekenmerkt wordt, bestonden destijds nog niet. Schliemann ging dan ook onbekommerd en vrij grof te werk. Hij slaagde er echter wel degelijk in Troje te vinden, met goudschat en al. Schliemann dacht dat deze goudschat, bestaande uit gouden sieraden, de "Schat van Priamus" was. Tegenwoordig staat echter wel vast dat deze vondst veel ouder was dan het Troje van de Trojaanse Oorlog. Schliemann slaagde erin de gevonden schat uit Turkije te smokkelen; na heel wat complicaties schonk hij hem aan zijn geboortestad Berlijn. Op het einde van WO II werd de goudschat - samen met andere kunstvoorwerpen - door het Russische leger meegenomen uit het gebombardeerde Berlijn. Hij bleef decennialang spoorloos. In de jaren negentig van de 20e eeuw werd bekend dat de "Priamus schat" al die tijd opgeslagen was in een geheime ruimte van het Pushkinmuseum te Moskou. In dit museum wordt hij thans tentoongesteld.

Latere opgravingen zijn geleid door Carl Blegen in de jaren 30, en Manfred Korfmann tussen 1977 en 2005. Het bestaan van een grote ringmuur uit kleisteen is aangewezen door aardmagnetisme.

Turkije

Turkije

Turkije staat bekend om haar sfeervolle badplaatsen, mooie stranden, vriendelijke bevolking en heerlijke keuken. Turkije is als vakantieland sterk in opkomst. De cultuur is heel anders dan de Nederlandse met andere normen en waarden, hetgeen mede te maken heeft met de Islam, waarvan 95% van de bevolking aanhanger is. De Turkse bevolking is gastvrij. Voor de cultuur- en natuurliefhebber is een bezoek aan Turkije zeker de moeite waard.

Het Turkse grondgebied, dat een totale oppervlakte heeft van 814.578 km², ligt voor 97% in Azië (Anatolische vlakte) en voor 3% in Europa (Thracië). De Europese en Aziatische delen zijn gescheiden door de Bosporus, de Zee van Marmara en de Dardanellen, Anatolië is een hoogvlakte die geleidelijk stijgt naar het oosten en onderbroken wordt door de dalen van ongeveer vijftien rivieren, waaronder de Dicle (Tigris) en de Firat (Euphraat). Er is een groot aantal meren waarvan sommige zo groot zijn als een binnenzee. In het noorden loopt het oostelijke Zwarte-Zeegebergte parallel aan de Zwarte Zee en in het zuiden strekt het Taurusgebergte zich uit tot bijna aan de smalle vruchtbare kustvlakte langs de zeekust. Turkije heeft een grote verscheidenheid aan klimaten, variërend van het milde klimaat van het Zwarte Zeegebied tot het landklimaat in het binnenland en het Middellandse Zeeklimaat van de Egeïsche en Middellandse -Zeegebieden. De kustlijn van de vier zeeën van Turkije bedraagt meer dan 8.333 km.

Lees meer over Turkije »